Sendte av Jesus og opne for å sjå

Gå inn i forteljinga

Jesus sender dei ut to og to. Legg merke til kva han gjev dei, kva dei skal leggja att, og korleis dei skal møta dei som tek imot eller avviser dei.

Kommentar

Jesus sender dei ut to og to. Eg har alltid likt den detaljen. Han sender dei ikkje åleine. Det er som om han veit at ingen skal bera ei slik oppgåve utan nokon ved sida av seg, nokon å be saman med om kvelden og å tvila saman med når dørene blir stengde.

Så seier han kva dei ikkje skal ta med. Ikkje brød, ikkje veske, ikkje pengar i beltet, ikkje to kjortlar. Berre ein stav og sandalar på føtene.

Eg kjenner korleis det motstrider noko i meg. Eg likar å vera førebudd. Eg likar å ha nok med meg, i bagasjen og i livet, så eg slepp å be om noko. Men det er nett det Jesus tek frå dei. Dei skal koma til ein landsby utan å kunna klara seg sjølve. Dei må ta imot.

Eg har sjølv vore gjest i heimar langt borte, og kjent kor audmjukande og kor godt det kan vera å bli teken imot av folk som har lite, men gjev det dei har. Det er ikkje berre ei praktisk ordning. Det er ein del av bodskapen. Den som kjem med tomme hender, kan ikkje kjøpa seg tillit. Han må få han.

Dei skal bli verande i det huset dei først kjem til. Ikkje flytta seg vidare om nokon byd på ei betre seng. Det ligg ein stille lojalitet i det, ei vørdnad for den første døra som opna seg.

Og om ingen tek imot dei, skal dei rista støvet av føtene. Eg les det ikkje som eit teikn på harme. Eg les det som eit løyve til å sleppa. Ikkje ta med deg avvisinga inn i neste landsby. Ikkje la ho setja seg i sandalane. Du har gjort ditt. Gå vidare.

Det har eg trunge å høyra mange gonger. Eg har bore med meg støv frå stader der eg ikkje vart teken imot, og late det tynga neste møte.

Til slutt står det at dei gjekk ut og forkynte, dreiv ut vonde ånder og salva sjuke med olje. Det er enkle ord om store ting. Og eg legg merke til at det skjedde nett gjennom dei som hadde minst med seg.

Kanskje er det framleis slik. At det ikkje er det vi har pakka, men det vi har vore villige til å leggja att, som gjer rom for Gud.

Sjå nøye etter

Kva fullmakt får læresveinane, og kva gjer dei? Kva plass får fellesskap og gjestfridom i oppdraget?

Til ettertanke

Kva ønskjer eg å ha kontroll over før eg vågar å gå? Kvar treng eg å læra å ta imot hjelp?

Saman

Kven kan vi tena saman med, og korleis kan vi støtta kvarandre når vi ikkje blir tekne imot?

Lev det ut

Gjer ei handling som deler evangeliet eller viser omsorg saman med ein annan. Ver også villig til å ta imot hjelp.

Gå inn i forteljinga

Markus stansar forteljinga om Jesu teneste og fortel kva som hende med Johannes. Les korleis Herodes reagerer på Johannes, før og under festen.

Kommentar

Det første Herodes seier når han høyrer om Jesus, er at det må vera Johannes som har stått opp att. Det er ikkje ei teologisk vurdering. Det er samvitet som talar. Han har ikkje fått fred sidan den kvelden, og no ser han den døde i alt som rører seg.

Så fortel Markus korleis det gjekk til, og det er ikkje Johannes som står i sentrum av forteljinga. Han sit i fengselet og seier ingenting. Det er Herodes vi følgjer, og det er han som uroar meg mest.

For Herodes likte å høyra Johannes. Det står at han lydde gjerne på han, sjølv om han vart rådvill av det han høyrde. Han visste at Johannes var ein heilag mann. Han verna han, på sin måte. Han var ikkje fiende av sanninga. Han berre let henne aldri koma så nær at ho kosta noko.

Det kjenner eg att. Eg kan lesa, høyra og vera samd, og likevel halda det sanne på trygg avstand, i eit rom eg kan gå inn i når eg vil, og låsa når eg vil.

Så kjem festen. Gjestene, vinen, dansen, og ein stor og lettvint lovnad. Når kravet kjem, blir kongen djupt lei seg. Men han ser på dei som sit rundt bordet, og han vil ikkje gå attende på ordet sitt framfor dei. Johannes døyr ikkje fordi Herodes hatar han, men fordi Herodes ikkje orkar å tapa andlet.

Det er den stille faren eg les her. Ikkje den store vondskapen, men den vesle feigskapen. Å vita kva som er rett, og likevel gjera det motsette fordi nokon ser på.

Johannes seier ingenting i denne forteljinga. Men livet hans har alt sagt det som skulle seiast. Han trudde, han tala, og han betalte. Utan å ha sett påskemorgonen.

Og så den siste setninga, som eg ofte stansar ved: Då læresveinane hans fekk høyra det, kom dei og henta liket og la det i ei grav. Midt i alt det grufulle står det nokre få menneske som gjer det einaste dei kan. Dei kjem. Dei tek hand om det som er att. Dei er trufaste også når det ikkje er noko meir å vinna.

Eg vil gjerne vera ein av dei. Og eg ber om nåde til ikkje å vera Herodes, han som lydde gjerne, men aldri let seg forandra.

Sjå nøye etter

Kva veit Herodes om Johannes, og kvifor gjer han likevel det han veit er gale? Kva gjer læresveinane til Johannes til slutt?

Til ettertanke

Kvar har omsynet til andre sine meiningar større makt over meg enn sanninga eg kjenner?

Saman

Korleis kan vi hjelpa kvarandre til å handla rett når det kostar å stå for sanninga?

Lev det ut

Ta eit steg i noko rett du har utsett av frykt for kva andre vil tenkja. Søk støtte hos ein du har tillit til.

Gå inn i forteljinga

Læresveinane kjem tilbake og treng kvile. Ei stor folkemengd ventar på Jesus. Sjå korleis han tek vare på menneska og dreg læresveinane inn i omsorga si.

Kommentar

Apostlane kjem attende til Jesus og fortel om alt dei har gjort og lært. Eg legg merke til at dei kjem til han med det dei har vore med på. Han som sende dei ut, er også den dei vender tilbake til.

Jesus seier: Kom med meg til ein einsam stad, så vi kan vera åleine, og kvil dykk litt. Det var så mange som kom og gjekk at dei ikkje eingong fekk tid til å eta.

Eg er glad for dei orda. Jesus ser ikkje berre oppdraget. Han ser dei som ber det. Han veit at dei treng mat og kvile, og han bed dei koma med seg. Eg treng å høyra den innbydinga og ta henne på alvor.

Men då dei kjem fram med båten, er folket der alt. Dei har sprunge langs land og kome før dei. Den einsame staden er full av menneske.

Jesus ser den store folkemengda og får inderleg medkjensle med dei, for dei er som sauer utan gjetar. Så tek han til å læra dei mykje.

Eg stansar ved det. Han ser meir enn menneske som forstyrrar kvila. Han ser folk som treng nokon til å leia dei. Og medkjensla hans får uttrykk i undervisning. Dei treng ord som kan gje retning til livet.

Då det blir seint, kjem læresveinane med eit fornuftig forslag. Send folket bort, så dei kan gå til gardane og landsbyane rundt omkring og kjøpa seg noko å eta.

Jesus svarar: Gjev de dei mat.

Eg kan nesten høyra undringa deira. Skal dei kjøpa brød for to hundre denarar? Korleis skulle dei klara det? Dei ser kor mange menneske det er, og kva det vil kosta. Jesus spør kva dei har.

Kor mange brød har de? Gå og sjå etter.

Dei finn fem brød og to fiskar. Det er lite når fem tusen menn skal få mat. Likevel er det dette Jesus tek imot. Han bed ikkje om det dei manglar. Han tek det dei har.

Eg trur det spørsmålet er godt å ta med inn i mitt eige liv. Kva har eg? Kva kan eg leggja i hendene hans? Det er lett å bli så oppteken av alt som manglar, at eg gløymer det som alt er gjeve meg.

Jesus bed dei få folket til å setja seg i grupper på det grøne graset. Så tek han dei fem brøda og dei to fiskane, ser opp mot himmelen og takkar. Han bryt brøda og gjev dei til læresveinane, så dei kan dela ut.

Dei som nett hadde sagt at folket måtte sendast bort, får no bera maten fram til dei. Jesus lèt dei vera med på det han gjer. Dei kan ikkje skapa brødet, men dei kan ta imot frå han og gje det vidare.

Alle åt og vart mette. Og då dei samla saman det som var att, fylte dei tolv korger.

Eg veit ikkje korleis brødet vart mangfalda. Markus forklarar det ikkje. Men han fortel kvar det kom frå, kven som delte det ut, og at alle fekk nok.

Det er dette eg sit att med: Jesus såg folket og fekk medkjensle med dei. Han gav dei undervisning og mat. Og han drog læresveinane inn i omsorga si.

Sjå nøye etter

Kva gjer Jesus når han ser folket? Følg brødet gjennom forteljinga: Kven tek imot, kven takkar, kven bryt og kven deler ut?

Til ettertanke

Kva behov har eg lett for å senda vidare? Kva har eg som eg kan leggja i Jesu hender? Ta også imot innbydinga hans til kvile.

Saman

Kva behov i nærmiljøet kan vi møta med det vi har saman?

Lev det ut

Del eit måltid, gje praktisk hjelp eller bruk tid på eit menneske som treng nokon å snakka med.

Gå inn i forteljinga

Etter brødunderet ror læresveinane i motvind. Jesus ser dei, men dei kjenner han ikkje att når han kjem. Les også om møtet med folket ved Gennesaret.

Kommentar

Jesus sender læresveinane i båten og går sjølv opp i fjellet for å be. Så blir det kveld, og dei ror mot vinden. Det står at han såg dei streva. Han var på land, dei var ute på sjøen, og likevel såg han dei.

Eg har mange gonger rodd slik, i overført meining. Ikkje i storm, berre i motvind. Timane går, armane blir tunge, og ein kjem ingen veg. Det er ikkje livsfare. Det er berre slitsamt, og lenge.

Først i den fjerde nattevakta, mot morgongryet, kjem han gåande på vatnet. Heile natta har gått. Eg kan ikkje forklara kvifor han venta så lenge. Men eg legg merke til at han såg dei heile tida.

Så står det noko rart: Han ville gå forbi dei. Eg har lese det som eit bilete frå Det gamle testamentet, der Gud går forbi Moses på fjellet og Elia i den stille susen. Å gå forbi er ikkje å gå frå. Det er å syna seg.

Men dei trur det er eit spøkjelse og ropar av redsle. Og han seier: Ver ved godt mot. Det er eg (Eg er her! NLT). Ver ikkje redde. Tre korte setningar. Eg har bore dei med meg i mange netter. Særleg den midtarste. Det er eg. Eg er her. Ikkje ei forklaring, ikkje eit program. Berre at han er der.

Han stig i båten, og vinden legg seg.

Så kjem den setninga eg ikkje likar, fordi ho treffer meg: Dei hadde ikkje skjøna noko av det som hende med brøda, for hjarta deira var harde. Same dagen hadde dei delt ut brød til fem tusen. Og om natta kjende dei han ikkje att.

Eg veit korleis det er. Eg kan ha sett Guds omsorg i går og likevel bli skremd av vinden i kveld. Det er ikkje vondskap. Det er gløymsle. Hjartet blir hardt av trøyttleik like mykje som av trass.

Når dei kjem i land ved Gennesaret, spring folk rundt med dei sjuke på bårer. Dei som berre får røra ved dusken på kappa hans, blir friske. Folket på land forstår noko som læresveinane i båten ikkje heilt har skjøna enno: at det held å koma nær.

Kanskje er det bøna eg sit att med. Ikkje om at vinden skal leggja seg med ein gong. Men om at eg skal kjenna han att når han kjem, sjølv om det er seint på natta, og sjølv om eg er redd.

Sjå nøye etter

Kva seier Jesus til dei redde læresveinane? Kva knyter Markus til det som hende med brøda?

Til ettertanke

Kva hjelp frå Gud har eg lett for å gløyma når eg møter ny motgang?

Saman

Korleis kan vi minna kvarandre om Jesu omsorg utan å oversjå kor slitsam motvinden kan vera?

Lev det ut

Skriv ned ei konkret hjelp du har teke imot frå Gud. Takk han for henne, og be for noko du strevar med no.

Gå inn i forteljinga

Les diskusjonen om tradisjonar saman med det Jesus lærer om hjartet. Legg merke til korleis han bruker omsorga for foreldre som eit konkret døme.

Kommentar

Nokre skriftlærde har kome heilt frå Jerusalem, og det første dei legg merke til, er hendene til læresveinane. Dei et utan å ha vaska seg slik dei gamle har lært. Det er ikkje ein diskusjon om hygiene. Det er eit spørsmål om kven som høyrer til blant dei reine.

Eg har vanskeleg for å dømma farisearane her. Det dei gjorde, kom av eit ønske om å ta Gud på alvor. Dei bygde eit gjerde rundt lova for ikkje å koma nær kanten. Eg har bygt slike gjerde sjølv. Vanar, reglar, måtar å gjera ting på som ein gong var til hjelp. Det farlege er at gjerdet til slutt blir det ein vaktar, og ikkje det det skulle verna.

Jesus svarar med ord frå Jesaja: Dette folket ærar meg med leppene, men hjartet deira er langt borte frå meg. Det er eit ord som går rett inn. For eg veit kor lett det er å seia dei rette orda, syngja dei rette songane, og likevel vera ein annan stad inni seg.

Så gjev han eit døme som eg finn nesten ubehageleg konkret. Ein mann kan erklæra eigedomen sin som gåve til Gud, og dermed sleppa å hjelpa sine eigne gamle foreldre. Det heilage blir brukt som eit skalkeskjul for å sleppa å elska dei næraste. Eg spør meg sjølv kvar eg gjer noko liknande. Kvar eg lèt tenesta, arbeidet eller det åndelege bli ei grunngjeving for å sleppa den som står rett framfor meg.

Deretter kallar Jesus på folket og seier noko som må ha høyrst oppsiktsvekkjande ut: Det er ikkje det som går inn i eit menneske, som gjer det urein. Det er det som kjem ut.

Seinare, inne i huset, spør læresveinane kva han meinte. Han svarar med ei lang liste over det som kjem frå hjartet. Eg les ho sakte. Nokre av orda gjeld handlingar eg aldri har gjort. Andre gjeld ting eg kjenner godt: misunning, hovmod, vondt tale, tankeløyse. Lista lèt meg ikkje gøyma meg bak dei store synder eg har sloppe unna.

Det er frigjerande og krevjande på same tid. Frigjerande fordi ingen ytre ting, ingen mat, ingen stad, ingen person kan gjera meg urein. Krevjande fordi eg ikkje lenger kan skulda på noko utanfor meg. Kjelda er innanfor.

Kanskje er det difor denne teksten ender i ei bøn heller enn ein regel. Ikkje: Hald hendene reine. Men: Skap i meg eit reint hjarta, Gud.

Sjå nøye etter

Kva set Jesus opp mot menneskelege tradisjonar? Kvar seier han at det som gjer mennesket ureint, kjem frå?

Til ettertanke

Kva vanar eller reglar brukar eg som ei grunngjeving for å sleppa å elska mennesket framfor meg?

Saman

Er det noko i praksisen vår som hindrar omsorg eller skuggar for Guds ord?

Lev det ut

Gje tid og praktisk omsorg til nokon av dine næraste. Be også Gud visa deg kva som treng å endrast i hjartet ditt.

Gå inn i forteljinga

Ei kvinne kjem med nauda til dotter si. Samtalen er krevjande. Les både orda hennar og svaret Jesus gjev før ho går heim.

Kommentar

Jesus går til Tyrus for å vera i fred. Han går inn i eit hus og vil ikkje at nokon skal vita at han er der. Men det står at han ikkje kunne halda seg løynd. Det er noko nesten rørande i det. Han som hadde makt over storm og ånder, fekk ikkje vera for seg sjølv.

Ei kvinne kjem og kastar seg ned for føtene hans. Ho er gresk, fødd i Syria-Fønikia. Ho høyrer ikkje til, verken folket, trua eller reglane. Men ho har ei lita dotter som ikkje er seg sjølv, og det er nok til at alle grenser blir uviktige for henne.

Eg har aldri heilt klart å lesa svaret Jesus gjev henne utan å kjenna eit stikk. La borna først bli mette. Det er ikkje rett å ta brødet frå borna og kasta det til hundane. Eg har freista å tolka det mjukare, og det finst gode grunnar til å gjera det. Men eg vil ikkje glatta det heilt ut. Det er eit hardt ord, og ho høyrer det som hardt.

Det som slår meg, er kva ho gjer med det. Ho protesterer ikkje. Ho går rett inn i biletet hans og snur det: Ja, Herre, men hundane under bordet et smulene etter borna. Ho ber ikkje om plass ved bordet. Ho ber berre om det som fell ned.

Eg trur ingen andre i Markusevangeliet får siste ordet i ein samtale med Jesus. Ho gjer det. Og han tek imot det. For det ordet du sa, kan du gå heim.

Eg tenkjer på kva slags tru dette er. Ikkje ei tru som har svar på alt, men ei tru som ikkje gjev seg. Ho står i det uforståelege og held fast. Kanskje er det slik tru ofte ser ut hjå foreldre. Ein ber for barnet sitt, og svaret kjem ikkje slik ein venta. Ein ber igjen, med andre ord, frå ein annan kant. Ein slepper ikkje.

Og så går ho heim før ho har sett noko. Det er det modigaste i heile forteljinga, synest eg. Ho tek med seg eit ord og ingenting anna.

Heime ligg jenta i senga. Ånda er borte. Det er ikkje noko meir enn det. Eit barn som kviler.

Eg har lært meg å vera glad for smular. Dei er ikkje små når dei kjem frå hans bord.

Sjå nøye etter

Kva ber kvinna om? Korleis bruker ho biletet om bordet og smulene, og kva finn ho når ho kjem heim?

Til ettertanke

Kva hjelper meg til å halda fast ved Jesus når eg ikkje forstår svaret?

Saman

Korleis kan vi bera fram menneske og familiar som ventar på hjelp, og gje rom for ærlege spørsmål?

Lev det ut

Be konkret for eit barn eller ein familie med behov. Ta kontakt og spør korleis du kan støtta dei.

Gå inn i forteljinga

Nokon fører ein mann som høyrer og talar dårleg, til Jesus. Sjå kor personleg Jesus møter han, og korleis han tek han bort frå folkemengda.

Kommentar

Det er andre som fører mannen fram. Han kan ikkje høyra, og han talar med stor møde. Han kan ikkje sjølv be om hjelp, i alle fall ikkje slik at nokon forstår det. Så er det nokon som ber for han. Eg blir alltid glad når eg les om slike venner i evangelia. Dei som ber den andre fram når han ikkje klarar det sjølv.

Jesus tek han med seg bort frå folkemengda. Eg tenkjer at det må ha vore ei lette. Den som ikkje høyrer, står ofte midt i ein larm han ikkje kan tyda, omgjeven av munnar som rører seg og andlet som ventar svar. No er det berre dei to.

Og så talar Jesus til han på det språket mannen kan forstå. Ikkje med ord, men med hender. Fingrane i øyra. Spytt på tunga. Eit blikk opp mot himmelen. Det er nesten for nært, nesten for kroppsleg. Men det er slik ein talar til nokon som ikkje høyrer. Ein syner. Ein rører.

Så står det at Jesus sukka. Eg har tenkt mykje på det sukket. Det er ikkje eit ord, og det er ikkje ei bøn med innhald. Det er berre ein pust som ber noko meir enn ord kan bera. Eg kjenner det frå mine eigne bøner, dei gongene eg ikkje veit kva eg skal seia. Det gjer meg godt at Jesus også sukka. At han ikkje stod over naud og smerte, men gjekk inn i henne.

Effata. Opna deg. Eit av dei få arameiske orda Markus har teke vare på. Det var så sterkt at det vart brukt ved dåp i hundreår etterpå. Eg les det ikkje berre som eit ord til øyra og tunga, men til heile mennesket. Opna deg. For lyden, for andre, for Gud.

Eg kan sjølv bli døv på andre måtar. Eg kan slutta å høyra, ikkje fordi øyra sviktar, men fordi eg har høyrt det same så lenge at eg ikkje lenger lyttar. Og når ein ikkje høyrer, blir talen òg utydeleg. Det heng saman. Den som ikkje tek imot, har etter kvart lite å seia.

Folket får streng beskjed om ikkje å fortelja det vidare. Men dei kan ikkje tia. Dei seier at han har gjort alt vel.

Det er ei enkel setning, og eg trur ho er sann. Ikkje fordi alt har gått slik eg ville, men fordi han har teke meg til sides, rørt ved meg, sukka med meg og sagt: Opna deg.

Sjå nøye etter

Kven bed om hjelp for mannen? Kva gjer Jesus før han seier Effata, og kva skjer med mannen?

Til ettertanke

Kvar har eg slutta å lytta? Kva vil det seia å vera open for Gud og for andre?

Saman

Korleis kan vi gjera fellesskapet til ein stad der menneske blir høyrde og får hjelp på ein måte dei kan ta imot?

Lev det ut

Lytt til eit menneske utan å skunda deg med svar. Tilpass samtalen slik at vedkomande får rom til å uttrykkja seg.

Gå inn i forteljinga

Jesus ser ikkje berre dei som sit framfor han, men tenkjer også på heimvegen deira. Les denne forteljinga saman med Mark 6,30–44.

Kommentar

Denne gongen er det Jesus som tek opp saka. Folket har vore hjå han i tre dagar og har ingenting å eta. Nokre har kome langt. Om han sender dei heim svoltne, kan dei segna om på vegen.

Eg blir ståande ved det. Han tenkjer på heimvegen. Ikkje berre på det som skjer medan dei sit og lyttar, men på kva som skjer med dei etterpå, når dei går åleine og kreftene tek slutt. Eg har kjent den svolten sjølv, etter møte og samlingar der eg fekk mykje, men gjekk tom heim.

Læresveinane spør korleis nokon kan skaffa brød her i øydemarka. Det er nesten til å smila av. Dei har vore med på dette før. Men eg forstår dei. Det er ikkje lett å rekna med eit under som berre har skjedd éin gong.

Sju brød og nokre småfiskar. Jesus takkar og bryt og gjev til læresveinane, som deler ut. Folket et og blir mette, og det blir til overs.

Det er ikkje noko storslått over det. Folk sit på bakken, nokon deler ut, andre et. Så blir dei sende heim, mette, før vegen blir for lang.

Sjå nøye etter

Kva grunn gjev Jesus for at han vil gje folket mat? Kva er likt og ulikt i dei to brødundera?

Til ettertanke

Ser eg behova som varer etter at eit møte eller ein samtale er over?

Saman

Korleis kan vi følgja opp menneske med omsorg også etter ei samling?

Lev det ut

Ta kontakt med nokon etter eit møte eller ein samtale og spør korleis det går. Gje konkret hjelp om du kan.

Gå inn i forteljinga

Farisearane kjem for å setja Jesus på prøve. Legg merke til forskjellen mellom dette møtet og møta med menneske som ber om hjelp.

Kommentar

Rett etterpå kjem farisearane og krev eit teikn frå himmelen. Dei har ikkje kome for å få hjelp. Dei har kome for å prøva han.

Jesus sukkar djupt i ånda. Det er same ordet som ved den døve mannen, men no er det eit anna sukk. Der var det medkjensle. Her er det sorg over ei tru som ikkje vil tru.

Eg kjenner meg meir att hjå farisearane enn eg likar. Eg har bede om teikn. Ikkje med fiendskap, men med ei stille krav: Syn meg at du er der, så skal eg tru. Og eg har gløymt kor mykje eg alt har fått sjå.

Jesus seier nei. Denne slekta skal ikkje få noko teikn. Eg trur ikkje det er stengsel, men eit vern. Eit teikn som tvinga fram tru, ville ikkje gjera plass for tillit. Kjærleik som ikkje kan velja, er ikkje kjærleik.

Så står det at han forlét dei, gjekk i båten og for over til den andre sida. Eg les den setninga med ei viss uro. Det er ikkje ein trussel. Men det er ei påminning om at den som berre krev, kan bli ståande att på stranda.

Sjå nøye etter

Kvifor bed farisearane om eit teikn? Korleis reagerer Jesus, og kva gjer han etterpå?

Til ettertanke

Kva skil det å koma ærleg med nauda mi frå det å krevja at Gud skal oppfylla vilkåra mine før eg vil tru?

Saman

Korleis kan vi gje rom for spørsmål og samstundes hjelpa kvarandre til tillit?

Lev det ut

Takk Gud for noko av det du alt har fått sjå av omsorga hans. Ber fram spørsmåla dine utan å gjera svaret til eit vilkår for å følgja han.

Gå inn i forteljinga

Jesus åtvarar mot surdeigen til farisearane og Herodes. Læresveinane tenkjer på det manglande brødet. Les alle spørsmåla hans før du svarar.

Kommentar

Læresveinane har gløymt å ta med seg brød. Dei har berre eitt i båten. Jesus åtvarar dei mot surdeigen til farisearane og Herodes, og dei begynner straks å snakka seg imellom om at dei ikkje har brød.

Det er mest komisk. Han talar om noko djupt, og dei tenkjer på matpakka.

Men eg les det ikkje med overmot. Slik er eg òg. Midt i det Gud prøver å seia, er eg oppteken av det eg manglar. Bekymringa tek all plass.

Så kjem spørsmåla, eitt etter eitt. Skjønar de ikkje enno? Har de auge og ser ikkje, øyre og høyrer ikkje? Hugsar de ikkje? Og dei svarar rett. Tolv korger. Sju korger. Dei hugsar tala. Men dei har ikkje sett kven som stod bak.

Det er mogleg å kunna alt om Jesus og likevel ikkje sjå han. Eg har lese desse forteljingane heile livet. Eg kan tala og detaljane. Spørsmålet er om eg ser.

Eg har ofte tenkt på det eine brødet i båten. Kanskje er det berre ein detalj. Men eg kan ikkje la vera å tenkja at dei hadde meir med seg enn dei trudde. Han som bryt brødet, sat hjå dei.

Avsnittet sluttar med eit spørsmål som ikkje får svar: Skjønar de ikkje enno? Eg lèt det stå slik. Det er eit spørsmål eg må svara på sjølv, dag etter dag.

Sjå nøye etter

Kva ber Jesus dei hugsa frå dei to brødundera? Kvifor er tala på korgene ikkje heile svaret på det han spør om?

Til ettertanke

Kva bekymring tek så stor plass at eg ikkje høyrer det Jesus seier?

Saman

Kva har vi sett av Guds omsorg som kan hjelpa oss til å forstå og ha tillit i dag?

Lev det ut

Gå tilbake til eit konkret minne om Guds hjelp. Spør kva det lærer deg om han, og bruk det i bøna di i dag.

Gå inn i forteljinga

Jesus tek den blinde mannen i handa og fører han ut av landsbyen. Les dei to stega i lækinga, og legg merke til det ærlege svaret mannen gjev.

Kommentar

Igjen er det nokon som fører ein mann til Jesus. Denne gongen er han blind. Og igjen tek Jesus han med seg bort, ut av landsbyen. Det står at han tok den blinde i handa og leidde han. Eg ser det føre meg: to menn som går saman ut på ein veg, den eine stødig, den andre med eit fast grep i handa hans.

Utanfor byen spyttar Jesus på augo hans og legg hendene på han. Så spør han: Ser du noko?

Eg har alltid vore glad for det spørsmålet. Jesus spør. Han går ikkje ut frå at alt er i orden. Og mannen svarar ærleg: Eg ser menneske, men dei ser ut som tre som går.

Det er den einaste gongen i evangelia at eit under skjer i to steg. Det rører meg. For slik har det ofte vore for meg òg. Eg har sett noko, men ikkje klart. Eg har forstått noko om Gud, men uskarpt, med konturar som flyt saman. Det er ikkje blindskap lenger, men det er heller ikkje fullt syn.

Jesus legg hendene på augo hans ein gong til. Og no ser han alt tydeleg, langt og nært.

Eg tenkjer at Jesus ikkje vart utolmodig med det halve synet. Han berre rørte ved han att. Kanskje er det slik han gjer med oss. Ikkje éi berøring som løyser alt, men fleire, gjennom eit langt liv, til vi ein dag ser klart.

Så blir mannen send heim. Ikkje inn i landsbyen. Heim.

Sjå nøye etter

Kva spør Jesus om etter den første berøringa? Korleis svarar mannen, og kva gjer Jesus vidare?

Til ettertanke

Kva ser eg berre uklart enno? Kan eg vera ærleg om det eg ikkje har forstått?

Saman

Korleis kan vi gje kvarandre tid til å veksa i tru og forståing?

Lev det ut

Les eit avsnitt du strevar med ein gong til. Del det du ser og det du ikkje ser, med nokon du har tillit til.

Gå inn i forteljinga

På vegen spør Jesus først kva folk seier om han, og så kva læresveinane sjølve seier. Stans ved begge spørsmåla.

Kommentar

Dei er på vandring nordover, langt frå Galilea, mellom landsbyane rundt Cæsarea Filippi. Og på vegen spør Jesus: Kven seier folk at eg er?

Det er eit lett spørsmål. Læresveinane kan svara med ein gong. Nokre seier Johannes døyparen, andre Elia, andre ein av profetane. Dei har høyrt praten. Dei veit kva folk meiner.

Eg kan svara lett på det spørsmålet òg. Eg har lese kva teologar og forfattarar har sagt om Jesus i to tusen år. Eg kan referera meiningar, samanlikna og vurdera.

Men så kjem det andre spørsmålet. Men dokker, kven seier dokker at eg er?

Her kan ingen svara for ein annan. Det er ikkje lenger eit spørsmål om kunnskap. Det er eit spørsmål om tillit og om å høyra til.

Peter svarar: Du er Messias. Det er rett. Men dei neste versa syner at han ikkje enno veit kva det kostar. Han har sagt det rette ordet, men han har ikkje sett heile vegen det fører. Eg er glad for det. Det tyder at ein kan seia sanninga før ein forstår henne, og så få veksa inn i ho.

Jesus bed dei ikkje fortelja det til nokon. Kanskje fordi ordet Messias var så fullt av falske forventingar. Kanskje fordi det måtte fyllast med noko nytt før det kunne seiast høgt.

Eg har svara på dette spørsmålet mange gonger i livet, og eg trur det må svarast på nytt i kvar tid, frå den staden ein står. Ikkje med nye ord, men med eit liv som ber dei same orda litt djupare.

Sjå nøye etter

Kva svarar læresveinane på det første spørsmålet, og kva svarar Peter på det andre? Kva bed Jesus dei om til slutt?

Til ettertanke

Kven seier eg at Jesus er? Korleis får svaret mitt uttrykk i livet eg lever?

Saman

Del med eigne ord kven Jesus er for dykk, og kva det inneber å følgja han.

Lev det ut

Skriv eit kort, personleg svar på Jesu spørsmål. Vel ei handling som kan uttrykkja den tilliten denne veka.